Na twardych kortach w Melbourne Park w finale pokonał Hiszpana Rafaela Nadala (nr 2.) 5:7, 6:4, 6:2, 6:7 (5-7), 7:5.

Djokovic po raz trzeci triumfował w Australii, bowiem wygrał tu też w 2008 roku. W niedzielę do powtórki osiągnięcia z poprzedniego sezonu potrzebował pięć godzin i 53 minuty.

Zaliczono do tego dziesięciominutową przerwą potrzebną do zasunięcia dachu nad Rod Laver Arena, wymuszoną przez deszcz przy stanie 4:4 w czwartym secie.

Był to najdłuższy finał w historii Wielkiego Szlema od 1968 roku, czyli w Open Erze tenisa (od wprowadzenia rozdziału zawodowców i amatorów). Emocje jakich dostarczył uświetniły 100. edycję Australian Open. Poprzedni rekord wynosił cztery godziny i 54 minuty, a ustanowili go Szwed Mats Wilander i pokonany przez niego Amerykanin - pochodzący z Czechosłowacji - Ivan Lendl w 1988 roku w nowojorskim US Open.

W Melbourne najdłuższy finał rozegrał również Wilander, pokonując w 1988 r. Australijczyka Pata Casha po czterech godzinach i 27 minutach. Dla porównania rekordowy mecz w historii tenisa stoczyli w pierwszej rundzie Wimbledonu w 2010 roku Amerykanin John Isner i Francuz Nicolas Mahut. W trzydniowej rywalizacji przekładanej z powodu deszczu, spędzili na korcie w sumie 11 godzin i pięć minut, a piątego seta rozstrzygnął na swoją korzyść zawodnik z USA 70:68.

Na początku niedzielnego finału Australian Open Djokovic grał dość asekuracyjnie - jego piłki lądowały najczęściej w okolicy linii serwisowej, zamiast przy końcu kortu. Nadal, triumfator tej imprezy z 2009 roku, takie "prezenty" bezwzględnie wykorzystywał kończąc wymiany zabójczymi strzałami w narożniki.

Ta taktyka okazała się skuteczna w pierwszym secie, w którym kluczowe okazało się przełamanie serwisu Serba w jedenastym gemie. Chwilę później swoje podanie utrzymał tenisista z Majorki, na 7:5, po 80 minutach. Później jednak, w miarę upływu czasu do głosu coraz częściej dochodził obrońca tytułu.

W sumie ta partia trwała zaledwie dwie minuty krócej niż cały sobotni finał kobiet, w którym Białorusinka Wiktoria Azarenka (nr 3.) pokonała Rosjankę Marię Szarapową (4.) 6:3, 6:0.

Drugi set niedzielnego finału mężczyzn przyniósł prowadzenie Serba 5:2. Nadal wyszedł na 4:5 i gdy wydawało się, że zdoła odrobić straty, przy 30-40, popełnił nieoczekiwanie podwójny błąd serwisowy po 66 minutach.

To wyraźnie go wytrąciło z równowagi Hiszpana i sprawiło, że stracił pewność gry. Coraz częściej inicjatywę w wymianach z głębi kortu przejmował Djokovic, który w trzeciej partii zdobył dwa "breaki" - w czwartym gemie na 3:1 i w ósmym na 6:2, rozstrzygając tym samym seta po 45 minutach.

Najdłuższy - 88 minut - i najbardziej wyrównany był czwarty set, zakończony tie-breakiem. W nim bliżej sukcesu był Serb, bowiem prowadził już 5-3. Przegrał jednak cztery kolejne wymiany i doszło do decydującej partii.

W niej Djokovic odskoczył na 4:2, ale nie wykorzystał przewagi jednego "breaka" i zrobiło się 4:4, a później 5:5. Chwilę później ponownie przełamał serwis Hiszpana, a zakończył spotkanie przy własnym podaniu i pierwszej piłce meczowej.

Był to ich 30. pojedynek, a tenisista z Belgradu poprawił bilans na 14-16, przy czym na twardej nawierzchni na 10-5.

Zwycięstwo w Australian Open warte było 2,3 miliona dolarów australijskich, co jest rekordową jednorazową premią w męskim tenisie. Djokovic obronił 2000 punktów do rankingu ATP World Tour, w którym prowadzi nieprzerwanie od 4 lipca.

W ubiegłym roku Serb był bliski zdobycia klasycznego Wielkiego Szlema, bowiem triumfował w Australian Open, Wimbledonie i US Open. Jedyne niepowodzenie odnotował w paryskim Roland Garros, gdzie w półfinale pokonał go Szwajcar Roger Federer, przerywając serię 45 wygranych meczów, a 43 od początku sezonu. 

Djokovic po raz trzeci triumfował w Australii, bowiem wygrał tu też w 2008 roku. Natomiast Nadal ma w dorobku jedno zwycięstwo w tej imprezie, odniesione w 2009 roku.

Rekordzistą pod względem liczby zwycięstw w tej imprezie jest Australijczyk Roy Emerson, który triumfował w niej sześciokrotnie w latach 1961 i 1963-1967.

Wszyscy zwycięzcy Australian Open:

1905 Rodney Heath (Australia)
1906 Tony Wilding (Nowa Zelandia)
1907 Horace M. Rice (Australia)
1908 Fred Alexander (USA)
1909 Tony Wilding
1910 Rodney Heath
1911 Norman Brookes (Australia)
1912 J. Cecil Parke (W.Brytania)
1913 Ernie F. Parker (Australia)
1914 Arthur Wood (Australia)
1915 Francis G. Lowe (W.Brytania)
1916-1918 nie rozegrano
1919 A.R.F. Kingscote (W.Brytania)
1920 Pat O'Hara Wood (Australia)
1921 Rice H. Gemmell (Australia)
1922 James Anderson (Australia)
1923 Pat O'Hara Wood
1924 James Anderson 
1925 James Anderson
1926 John Hawkes (Australia)
1927 Gerald Patterson (Australia)
1928 Jean Borotra (Francja)
1929 John C. Gregory (W.Brytania)
1930 Gar Moon (Australia)
1931 Jack Crawford (Australia)
1932 Jack Crawford
1933 Jack Crawford
1934 Fred J. Perry (W.Brytania)
1935 Jack Crawford
1936 Adrian Quist (Australia)
1937 Vivian B. McGrath    (Australia)
1938 Don Budge (USA)
1939 John Bromwich (Australia)
1940 Adrian Quist
1941-45 nie rozegrano
1946 John Bromwich
1947 Dinny Pails (Australia)
1948 Adrian Quist
1949 Frank Sedgman (Australia)
1950 Frank Sedgman
1951 Richard Savitt (USA)
1952 Ken McGregor    (Australia)
1953 Ken Rosewall (Australia)
1954 Mervyn Rose (Australia)
1955 Ken Rosewall
1956 Lew Hoad (Australia)
1957 Ashley Cooper (Australia)
1958 Ashley Cooper
1959 Alex Olmedo (USA)
1960 Rod Laver (Australia)
1961 Roy Emerson (Australia)
1962 Rod Laver
1963 Roy Emerson
1964 Roy Emerson
1965 Roy Emerson
1966 Roy Emerson
1967 Roy Emerson
1968 Bill Bowrey (Australia)
1969 Rod Laver
1970 Arthur Ashe (USA)
1971 Ken Rosewall
1972 Ken Rosewall
1973 John Newcombe (Australia)
1974 Jimmy Connors (USA)
1975 John Newcombe
1976 Mark Edmondson (Australia)
1977 Roscoe Tanner (USA) - styczeń
     Vitas Gerulaitis (USA) - grudzień
1978 Guillermo Vilas (Argentyna)
1979 Guillermo Vilas
1980 Brian Teacher (USA)
1981 Johan Kriek (RPA)
1982 Johan Kriek
1983 Mats Wilander (Szwecja)
1984 Mats Wilander
1985 Stefan Edberg (Szwecja)
1986 nie rozegrano
1987 Stefan Edberg
1988 Mats Wilander
1989 Ivan Lendl (Czechosłowacja)
1990 Ivan Lendl
1991 Boris Becker (Niemcy)
1992 Jim Courier (USA)
1993 Jim Courier
1994 Pete Sampras (USA)
1995 Andre Agassi (USA)
1996 Boris Becker
1997 Pete Sampras
1998 Petr Korda (Czechy)
1999 Jewgienij Kafielnikow (Rosja)
2000 Andre Agassi
2001 Andre Agassi
2002 Thomas Johansson (Szwecja)
2003 Andre Agassi
2004 Roger Federer (Szwajcaria)
2005 Marat Safin (Rosja)
2006 Roger Federer
2007 Roger Federer
2008 Novak Djokovic (Serbia)
2009 Rafael Nadal (Hiszpania)
2010 Roger Federer
2011 Novak Djokovic
2012 Novak Djokovic

Wielokrotni triumfatorzy Australian Open:

6 - Roy Emerson (Australia) 1961, 1963-67

4 - Ken Rosewall (Australia) 1953, 1955, 1971-72
  - Jack Crawford (Australia) 1931-33, 1935
  - Andre Agassi (USA) 1995, 2000-2001, 2003
  - Roger Federer (Szwajcaria) 2004, 2006-2007, 2010

3 - Novak Djokovic (Serbia) 2008, 2011
  - Mats Wilander (Szwecja) 1983-84, 1988
  - Rod Laver (Australia) 1960, 1962, 1969
  - Adrian Quist (Australia) 1936, 1940, 1948
  - James Anderson (Australia) 1922, 1924-25

2 - Stefan Edberg (Szwecja) 1985, 1987
  - Pete Sampras (USA) 1994, 1997
  - Boris Becker (Niemcy) 1991, 1996
  - Jim Courier (USA) 1992-93
  - John Newcombe (Australia) 1973, 1975
  - Rodney Heath (Australia) 1905, 1910
  - Tony Wilding (Nowa Zelandia) 1906, 1909
  - Pat O'Hara Wood (Australia) 1920, 1923
  - John Bromwich (Australia) 1939, 1946
  - Frank Sedgman (Australia) 1949-50
  - Ashley Cooper (Australia) 1957-58
  - Guillermo Vilas (Argentyna) 1978-79 
  - Johan Kriek (RPA) 1981-82
  - Ivan Lendl (Czechosłowacja/USA) 1989-90