Jerzy Szymczyk urodził się 30 września 1942 w Gazomii Starej. Karierę sportową rozpoczął w klubie Piotrcovia Piotrków Trybunalski od uprawiania lekkoatletyki i koszykówki. W roku 1958 został mistrzem Polski młodzików w trójboju lekkoatletycznym.

 

Był zawodnikiem klubu Lechia Tomaszów Mazowiecki, z którym w latach 1958-59 zdobył tytuły mistrza i wicemistrza Polski juniorów. Podczas studiów na warszawskiej AWF reprezentował barwy AZS AWF Warszawa sięgając z nim dwukrotnie mistrzostwo Polski oraz trzykrotnie wicemistrzostwo. Po zakończeniu studiów przeniósł się do Krakowa, gdzie by grać w barwach Hutnika Kraków. Z tym klubem zdobył dwa wicemistrzostwa Polski.

 

Siatkarze Hutnika Kraków - 1967 rok. Trzeci z prawej Jerzy Szymczyk. / fot. PAP

 

W latach 1961-1970 występował w reprezentacji Polski, w której rozegrał 123 mecze. Uczestniczył w Pucharze Świata w roku 1965, na którym polscy siatkarze wywalczyli drugie miejsce. Wystąpił na mistrzostwach świata w 1966 roku, podczas których reprezentacja Polski zajęła szóste miejsce oraz na mistrzostwach świata w 1970 podczas, których Polska zajęła miejsce piąte. Z drużyną narodową wywalczył również brązowy medal mistrzostw Europy w 1967 roku. Na igrzyskach w Meksyku w roku 1968 zajął wraz z kolegami z reprezentacji piąte miejsce.

 

W roku 1971 wyjechał do Włoch, gdzie grał w klubach Giaotii Ravenna i Pescara Voley. Po powrocie do kraju w roku 1981 został trenerem Hutnika Kraków (lata 1982-1984), a następnie WKS Wawel w (lata 1985-1994) W latach 1991-1992 był trenerem młodzieżowej reprezentacji Polski.