Kostyra: Cały świat mówi o Dziurgocie

Sięgam pamięcią jak najdalej (czyli ponad 40 lat jak zajmuję się boksem) i takiej afery sobie nie przypominam. Redaktor Lucjan Olszewski, który ma największą wiedzę o polskim boksie amatorskim, przypomina mi, że prawie pół wieku temu, w 1946 roku dwukrotny mistrz Polski w wadze lekkiej(1936/1937) Stanisław Woźniakiewicz też zaatakował znanego wówczas sędziego ringowego Zapłatkę, ale nie pobił go, lecz... wypchnął za liny ringu. Na pewno nie poturbował Zapłatkę tak jak Loncar – Dziurgota.

Potem długo nie było w polskim boksie żadnego podobnego skandalu dopóki w 1971 roku na mistrzostwach Polski w Katowicach przyszły mistrz olimpijski Janek Szczepański zdenerwowany na publiczność, która go wygwizdała nie rzucił na widownię szarfę mistrza. Widziałem to na własne oczy i chociaż nie akceptowałem gestu Janka, to go rozumiałem. Mógł stracić nerwy. PZB podjął wówczas decyzję o odebraniu Szczepańskiemu tytułu i do dzisiaj go nie przywrócił. Na szczęście kara była niska i Janek pojechał na Igrzyska Olimpijskie do Monachium, gdzie zdobył złoto.

Za granicą też zdarzały się różne skandale, chociaż w porównaniu z aferą Loncara, były to tylko skandaliki. Michael Sprott w pierwszej walce z Gerberem wkurzony na sędziego za to, że go wyliczył w 4. rundzie, najpierw zaczął dyskutować z arbitrem. A gdy ten słuchał go uchem Van Gogha (tym odciętym przez słynnego malarza)... pchnął go na liny. Betka, przy przestępstwie Loncara.

Zadziwił mnie – pozytywnie! - sam Maciej Dziurgot. Gdy dzisiaj dodzwonił się do niego, do szpitala w Zagrzebiu gdzie się leczy, dziennikarz Super Expressu Leszek Dudek, pan Maciej bardziej niż złamanymi żebrami martwił się czy nie popełnił błędu wyliczając Loncara i w efekcie kończąc mu karierę. Bo innej kary dla ringowego bandziora niż dożywotnia dyskwalifikacja być nie może.

Panie Macieju. Nie ma się co martwić. Ten łobuz powinien być odsunięty od boksu.