Jak bardzo uwielbiany jest Barshim było widać już długo przed rozpoczęciem finałowego konkursu. Ludzie tłumnie przyszli na stadion. Organizatorzy musieli zdjąć wszystkie plandeki zasłaniające część trybun. A sam Barshim od początku porywał stadion - każdy jego skok kończył się owacją na stojąco prawie 50 tys. osób.

 

- On tu jest gwiazdą. Uwielbiają go absolutnie wszyscy. Jest idolem dzieci, jest szalenie popularny, ale doskonale sobie z tym radzi. A jeszcze rok temu nie było wiadomo, czy w ogóle będzie w stanie wrócić do sportu - powiedział jego trener Stanisław Szczyrba tuż po konkursie.

 

Barshim wygrał wynikiem 2,37. Jako jedyny pokonał poprzeczkę na tej wysokości. Mimo że ten sezon wcale nie był dla niego udany. Startował tylko trzy razy - dwa razy pokonał 2,27, a raz 2,20.

 

- Wiedziałem, że Mutaz może bardzo wysoko skoczyć. Ale on w to nie wierzył. Przeszedł bardzo długą i trudną drogę, by znaleźć się w tym miejscu. Wiosną zeszłego roku całkowicie zerwał ścięgno Achillesa. Wtedy pojawiło się pytanie, czy będzie w stanie w ogóle wrócić do sportu. To była loteria - wspominał Szczyrba.

 

Barshim kierował piątkowym show na stadionie. Gdy pokazywał, że ma być cicho, publiczność natychmiast milkła. Gdy podnosił ręce prosząc o doping, wszyscy klaskali. Mało brakowało, by został bez medalu. Wysokość 2,33 pokonał dopiero w trzecim podejściu. To dodało mu jednak takiej pewności siebie, że 2,37 przeskoczył w pierwszej próbie i wprawił kibiców w ekstazę.

 

- Tydzień temu minęło 10 lat naszej współpracy, a gdy ją zaczynaliśmy Mutaz biegał boso i jak zarobił jednego riala, to go prasował. Tak bardzo dbał o każdy banknot, bo zwyczajnie ich nie miał. On ciągle powtarza, że jestem jego ojcem i ta relacja jest bardzo osobista - przyznał polski szkoleniowiec dwukrotnego mistrza świata i wicemistrza olimpijskiego.

 

Po konkursie skoku wzwyż stadion momentalnie opustoszał. Nikt nie wiedział, że po biegu na 400 m mężczyzn zaplanowana jest... dekoracja. Jako że przestało działać także zasilanie, zawodnicy bardzo długo stali przed podium i czekali sami nie bardzo wiedząc na co. Scena była komiczna. Pusty stadion i trzech skoczków przed podium w ciemności. Ostatecznie po kilku minutach lekkoatleci zeszli ze sceny, a dekoracja się nie odbyła.