Legenda miażdży selekcjonera Urbana! "Zamiast hierarchii jest zgaduj zgadula"

- Misja trenera Urbana trwa już ponad rok, a nadal brakuje jasnej hierarchii w obsadzie bramki. Trener kadry narodowej musi mieć swoich "żołnierzy", wykreować zawodników nieoczywistych, wykazać się przy tym intuicją. Próbujemy odkurzyć zgraną płytę, nie widzę w powołaniach powiewu świeżości - powiedział nam legendarny bramkarz reprezentacji Polski, Realu Madryt i Liverpoolu Jerzy Dudek.

Trzech mężczyzn stoi obok siebie. Po lewej stronie stoi mężczyzna w szarym garniturze i płaszczu, z niebiesko-białym krawatem. Pośrodku znajduje się mężczyzna w czarnej kurtce i zielonej koszuli. Po prawej stronie stoi mężczyzna w granatowym garniturze i bordowym krawacie. Za nimi widoczne są banery z logo.
PAP
Jerzy Dudek, razem z Robertem Lewandowskim i Łukaszem Piszczkiem, podczas Alei Gwiazd na PGE Narodowym

Michał Białoński, Polsat Sport: Jak oceniasz sytuację w polskiej bramce? Można dojść do wniosku, że tak ciężkiej nie było od początku XXI wieku. Najpierw zabezpieczałeś ją ty z Adamem Matyskiem i Wojciechem Kowalewskim, później - Artur Boruc, Łukasz Fabiański, Wojciech Szczęsny. Dziś na wagę złota byłby rezerwowy z Juventusu Kamil Grabara, ale zerwał więzadła krzyżowe. Na "jedynkę" wyrośnie zapewne Marcin Bułka z Saudi Pro League, a za jego plecami będą Matusz Kochalski, który z Karabachu wrócił do Wieczystej. Powołanie dostał Bartłomiej Drągowski, który nie utrzymał miejsca w Panathinaikosie, a w Widzewie wiedzie mu się średnio, ale doznał kontuzji, więc wezwano za niego Sławomira Abramowicza z Jagiellonii.

 
Jerzy Dudek, triumfator Ligi Mistrzów z 2005 r., 60 meczów w reprezentacji Polski: Na pewno obsadę bramki mieliśmy zawsze bardzo mocną. Mieliśmy bramkarzy na europejskim, a nawet światowym poziomie. Nigdy nie było z tym problemów, ale jak zapewne pamiętasz, zawsze były dywagacje. Przed każdym zgrupowaniem przed MŚ, czy po MŚ, zawsze były rozważania, kto powinien bronić i szukaliśmy problemu tam, gdzie go nie było. Teraz nagle ten problem się pojawił. Grabara doznał kontuzji, Skorupski nie został powołany i okazuje się, że jednak mamy braki. 

 

Ja jestem zdziwiony takim obrotem sprawy, bo wciąż mamy wielu bramkarzy na bardzo wysokim poziomie. Dziwi mnie jednak polityka zarządzania tym tematem, hierarchia, a raczej jej brak. W dalszym ciągu to jest zgaduj zgadula: "Powołamy tego, bo ma doświadczenie, albo nie powołamy tego, bo gra np. w lidze arabskiej, tak jak było w przypadku Marcina Bułki po jego transferze do Saudi Pro League". 

 

W tym wypadku Janek Urban jest bardzo niekonsekwentny. W sztabie mają dyskusje do drugiej nad ranem, jak to podkreślał, ale one tak naprawdę nic nie wnoszą. Moim zdaniem ten problem wynika właśnie z braku jasnej, konkretnej hierarchii wśród bramkarzy, co oczywiście dzisiaj może martwić.  

 

Natomiast mamy Bułkę, który jeszcze nie tak dawno był uważany za bramkarza numer "jeden" we Francji, był kandydatem do wielu klubów topowych w Europie. Wszyscy myśleliśmy, że wyrośnie na drugiego Thibauta Courtuisa w polskim wydaniu. Podjął decyzję o wyjeździe do Arabii Saudyjskiej, z pewnością postawił na zarabianie pieniędzy, co nie znaczy, że od razu trzeba go skreślać.  

 

Należy przypomnieć, że Marcin doznał kontuzji, więc powiedzmy otwarcie, że trzeba budować obsadę naszej bramki na nowo. Mamy mecze Ligi Narodów i trzeba postawić na zawodnika, który pozbawi nas wątpliwości, bo one zostały wykreowane wcześniej. Pamiętam, jak wyglądała selekcja dotycząca Skorupskiego, Grabary, czy Drągowskiego. Brakowało wtedy Bułki. Później znowu się pojawił Bułka na horyzoncie, bo zniknął z niego Skorupski. Moim zdaniem nadszedł najwyższy czas, żeby wykreować lidera naszych bramkarzy. 

 

ZOBACZ TAKŻE: Kołtoń: Urban a Ekstraklasa, czyli sceptyczne podejście…

 

Postawiłbyś na Marcina Bułkę? 


Drągowski też jest kontuzjowany. Można się zastanowić, czy budować wokół Kochalskiego, który z Karabachem grał w Lidze Mistrzów, a ostatnio eliminacje do Ligi Europy. Natomiast jego decyzja o opuszczeniu Karabachu, ze względu na wygodę i powrót do polskiej ligi, w dodatku do Wieczystej, jest dla mnie trochę niezrozumiała. Zawodnik, który powinien walczyć o przejście do topowego klubu z Europy, wybrał wygodę, transfer do Wieczystej i w zamian za to dostał jeszcze w nagrodę powołanie do reprezentacji Polski.  

 

Gryzie mi się to z zasadami zawodowej piłki i z opinią trenera Urbana, dotyczącą wyborów zawodników. Przecież Urban podkreślał, że jak już ktoś wraca do polskiej ligi, to nie ma szans na kadrę. Podobnie było z jego opinią o wyborze ligi katarskiej czy saudyjskiej, że one są za daleko i nie można w nich zawodników monitorować. Przecież mamy "Lewego" w MLS-ie, który jest daleko, ma różnicę czasową, a mimo tego możemy go spokojnie powołać i liczyć na jego zaangażowanie. Chyba nie o to chodzi w reprezentacji. 

 

Tym bardziej, że mamy taki okres, w którym możemy naprawdę dać szansę młodym zawodnikom, żeby wreszcie wykreować nowych ludzi w reprezentacji. Tak jak w moich czasach zrobił Jerzy Engel. Zajęło to trochę czasów, ale dzięki temu mieliśmy niezłą kadrę i powodzenie, bo był awans na MŚ 2002 r.  

 

Później Leo Beenhakker odkrył kilku zawodników nieoczywistych. Podobnie postąpił Adam Nawałka. Brakuje mi u Janka Urbana selekcjonerskiego nosa. Postawienia na dwóch-trzech zawodników nieoczywistych, którzy pod względem charakteru idealnie będą pasować do jego koncepcji gry. Najwyższa pora, aby w Lidze Narodów pokusić się o takie odkrycia. 

 

Dla mnie osobiście Liga Narodów jest fajna, o ile grasz w najwyższej dywizji, w której grasz z najlepszymi zespołami i możesz się od nich uczyć. Teraz jesteśmy w drugiej lidze, w Dywizji B, czy może się zdarzyć, że zaraz będzie Dywizja C, więc jest to czas na budowę reprezentacji, żeby pomyśleć o ME i o kolejnych MŚ. My po prostu zachowujemy się trochę tak jak ci trenerzy młodzieżowi U-12, U-13, którzy idą stricte na wynik, bez oglądania się na przyszłość, na rozwój piłkarza.  

 

A świat ucieka, świat się rozwija. Widzieliśmy to na ostatnim mundialu, gdzie grały kraje nieoczywiste, a zawodników mieli oczywistych. Bardzo dobrze się to oglądało i właśnie tego mi brakuje w naszej reprezentacji. Decyzyjności. Jeśli nie będzie wyników, to Jan Urban straci robotę. Ale jeśli będziemy widzieć, że zawodnicy, których deleguje do gry, umierają za reprezentację, walczą, mamy wysoki pressing i dużą intensywność, to nawet na wypadek porażki, kibice znają się na piłce, wiedzą, co się dzieje, wybaczą porażkę selekcjonerowi. Powiedzą, że praca, którą wykonuje gwarantuje nam, że za trzy lata będziemy mieli zespół w pełni dojrzały. Zawodników, którzy się rozwinęli, ze swoim talentem i umiejętnościami. Ostatnio, oprócz jednego meczu w Szwecji, nie wiem, czy był on dziełem przypadku, pozostałe spotkania były bardzo przeciętne. 

 

Dlaczego?  

 

Sam tego nie wiem. Z pewnością nie docierają do mnie argumenty selekcjonera, że brakuje nam czasu na pracę. Dzisiaj UEFA stworzył coś, czego nigdy nie było - najdłuższe obozy przy okazji Ligi Narodów, a trener mówi, że nie ma czasu na pracę, bo to jest tylko dwa dni treningu i mecz, po którym następują kolejne dwa dni treningu i kolejny mecz. Niech zatem Urban postąpi tak jak Juergen Klopp, który powołał 40 zawodników. Jedni będą grali w niedzielę, a drudzy np. w środę. Będzie miał siedem dni treningów z jednymi i kolejne siedem z drugimi, żeby im wszystkim pokazać, jak wygląda model pracy. 

 

Zamiast takiego nowatorskiego podejścia, my stosujemy te same metody, które sprawdziliśmy w przeszłości i które nie przyniosły efektu. Tego się po prostu obawiam i mam nadzieję, że to najdłuższe zgrupowanie da nam odpowiedź, w którą stronę ta reprezentacja musi iść. 

 

Ostatnio PZPN zorganizował spotkanie z trenerem Urbanem. Wreszcie poznaliśmy uzasadnienie powołań tuż po ich ogłoszeniu.  

 

Selekcjoner nie musi się tłumaczyć z każdego nazwiska, które powołał, z każdej decyzji. Nie musi też negować jakości polskiej Ekstraklasy, czy ligi Arabii Saudyjskiej. Jeżeli dany zawodnik pasuje mu do konceptu, ma na tyle umiejętności i charakteru, to choćby grał na zapleczu polskiej Ekstraklasy, to trzeba go brać, bo jest wartością dodaną do kadry. 

 

Masz kogoś szczególnego na myśli? 

 

Weźmy przykład Tymka Puchacza. Jeśli gra w Lidze Mistrzów, jak ostatnio, to nawet jak popełnia błędy, to jednak jest w Champions League i lepiej tam uczyć się na błędach niż zbierać szlify w zespole z dołu tabeli Ekstraklasy, bo wówczas nie jesteśmy w stanie ocenić jakości. 

 

Nie dałeś jednak jasnej odpowiedzi, na którego bramkarza sam byś postawił tu i teraz? Masz do wyboru Bułkę i Kochalskiego, bo Drągowski również wypadł przez kontuzję. 

 

Oczywiście, że postawiłbym na Marcina Bułkę. Gra regularnie w Saudi Pro League, zbiera tam dobre recenzje. Dostał nawet tytuł bramkarza miesiąca. To jest oczywistość, nie da się tego zanegować. Trzeba zacząć budować wokół niego hierarchię. Trzeba się wreszcie na kogoś zdecydować. To nie może tak być, że za dwa mecze, bo np. Bułka popełni błąd, Urban powie, że teraz postawimy na innego bramkarza. W wypadku obsady bramki tak to nie działa! Jeżeli ktoś ma jakość, a umówmy się, Bułka ją ma, to trzeba w nią inwestować, trzeba go budować na bramkarza numer "jeden". 


Mówiliśmy o Grabarze, ale z powodu kontuzji wypadł z gry. Przez moment nie było w kadrze także Bułki i nikt nie wykorzystał tego faktu. Nie możemy grzebać w trupach i żyć przeszłością, licząc, że może się Drągowski odbuduje w Widzewie i może będzie przyszłością reprezentacji Polski.

 
A może sztab reprezentacji Polski niepotrzebnie zawęża się do grona trzech bramkarzy? Może należy spojrzeć szerzej? Wszak w Wiśle dobrze się rozwija Marcel Łubik, który trafił do młodzieżówki Jerzego Brzęczka. W Koronie nieźle wygląda Xavier Dziekoński, w Jagiellonii - Abramowicz, który także miał być w młodzieżówce, ale przeniesiono go do pierwszej reprezentacji za Drągowskiego. W Śląsku błyszczy Niemczycki, a w GKS Katowice - Gabriel Kobylak. 

 

Zgadzam się, Łubik daje Wiśle dużą wartość, Dziekoński i Abramowicz również są mocnymi punktami swych klubów. Oczywiście Jurek Brzęczek też musi mieć zabezpieczoną bramkę w młodzieżówce, ale najważniejsza jest pierwsza reprezentacja. Pod nią powinno być wszystko podporządkowane. Jeżeli trener Urban będzie się bał stawiać na młodych, to zawsze będziemy skazani na szarość.  


Podkreślam, Janek Urban musi mieć swoich "żołnierzy" i musi ich wykreować! Tak robili wcześniejsi selekcjonerzy, którzy odnosili powodzenie. Jeżeli powołujesz zawodnika na jeden mecz, a później z niego rezygnujesz, to znaczy, że popełniasz błędy w selekcji. Można dyskutować do drugiej w nocy, opowiadać jakieś bajki, ale trener kadry narodowej musi się wykazać intuicją: pojechać do zawodnika, spojrzeć mu w oczy, porozmawiać z nim. I wtedy się przekona, czy on ma na tyle w sobie osobowości, charakteru, że będzie się nadawał do tej ekipy. Tego mi na razie brakuje.

Jerzy Dudek o pierwszym roku selekcjonera Jana Urbana

Co w ogóle sądzisz o pierwszym roku Jana Urbana w roli selekcjoner? Czy Liga Narodów powinna być dla niego egzaminem weryfikacyjnym po przegranym barażu o MŚ? Czy powinno się go rozliczać dopiero za eliminacje do Euro 2028? 

 

Dwanaście miesięcy szybko minęło. Ja sam bardzo optowałem za tym, żeby Janek został selekcjonerem, bo do tego ma właściwą osobowość. Patrząc na to, jaką robił selekcję w klubach, jak zarządzał zawodnikami, to wyglądał bardziej na selekcjonera niż trenera. To mi się bardzo podobało.

 

Zbudował bardzo dobry sztab trenerski. Nie wiem, kto w nim za co odpowiada. Według mnie hierarchia w reprezentacji powinna być jasna i na każdej pozycji powinniśmy mieć po czterech, czy nawet pięciu zawodników. I jeżeli wypadłaby jedynka, to gra dwójka itd. Nie można cały czas skakać z kwiatka na kwiatek i dokonywać nowych wyborów. 

 

Ale na razie, jakbym miał ocenić pracę trenera Urbana w skali od 1-5, to wystawiłbym mu trzy z plusem. Plus za mecz ze Szwecją, który dawał nam nadzieję, ale porażka przekreśliła nasze nadzieje o wyjeździe na MŚ. 

 

Pytanie tylko, czy nawet po pokonaniu Szwedów, zwojowalibyśmy coś na mundialu. Podejrzewam, że nie. Wprawdzie spotkanie ze Szwedami dawało nadzieje, ale czerwcowe mecze towarzyskie już niekoniecznie. Większość kibiców powiedziała wówczas: "Dobrze, że nasza reprezentacja nie jedzie na mundial, bo groziłaby nam kompromitacja". Gdybyśmy trafili na zespoły, z którymi walczyła Szwecja, to faktycznie byłoby ciężko. 

 

Dlatego musimy rozważyć, w którym kierunku chcemy podążać. Czy stawiamy na nowych zawodników, młodych, na świeżość, czy zabetonujemy układ i nadal będziemy powoływać tych samych. Odnoszę wrażenia, że powołania trenera Urbana, to zgrana już płyta. Wprawdzie próbujemy ją odkurzyć, ale wydaje mi się, że to nie da efektu. Z tej mąki może nie być chleba. Obym się mylił, bo zależy mi na reprezentacji tak samo jak każdemu kibicowi. Na razie jednak nie widzę świeżego powiewu. 

 

Podobnie zresztą było z wiecznymi dyskusjami o Pietuszewskim, a trener się upierał, że on jest niegotowy, za młody i nie chce, żeby się spalił. Oskar wszedł z drzwiami do Porto, na najwyższy poziom, mielił tam różnymi obrońcami z najwyższej europejskiej półki, a trener go wciąż negował. Później go wpuścił na kilka meczów, zawsze można powiedzieć, że się chłop nie nadaje. Ale dajmy mu zagrać dziesięć spotkań i na tej podstawie wyciągnijmy wnioski. Jak można mu pomóc, w jaki sposób on może pomóc reprezentacji itd. A nie tak, że po dwóch meczach jeden z największych talentów zostanie skreślony, bo po nieudanym zachowaniu możemy mu wmówić wszystko, że na ten poziom jest jeszcze za słaby. 

 

Każdy wie, jak wyglądały jego początki w kadrze. Ja dopiero po dziesięciu meczach w reprezentacji Polski czułem się pewnie, akceptowany i zadomowiony. Do solidnej oceny młodego zawodnika trzeba więcej szans i meczów. 

 

Zaczynamy Ligę Narodów. Jak do niej podejść?

 

Podejrzewam, że znowu będziemy grać na wynik, bo o awans będzie bardzo trudno i znowu czas zostanie zmarnowany. Najpierw mówiliśmy, że Liga Narodów nas nie interesuje, że to puchar pocieszenia, a teraz się okazuje, że jest bardzo ważna i musimy znowu grać na wynik. A przez to znowu nie zbudujemy solidnej drużyny, nic się nie narodzi, bo – podobnie jak trenerzy w drużynach młodzieżowych - podporządkujemy wszystko wynikowi.

 
Z takim myśleniem daleko nie zajedziemy i mam nadzieję, że Janek Urban po tych 12 miesiącach wydobył właściwą refleksję i zobaczymy reprezentację, która daje świeżość i nadzieję na przyszłość.  


Może jestem trochę wybredny, ale jak obserwuję Górnika Zabrze, który wydawało się, że za Janka Urbana już dosięgnął chmur, sufitu, to okazuje się, że po przyjściu nowego trenera Słowaka Gasparika można zrobić kolejne dwa kroki do przodu. Pracując w podobnych warunkach, po kilku transferach, ale nie oszałamiających. Zespół zrobił postęp taktyczny i w intensywności gry. Nagle Górnik jest na pierwszym miejscu w Ekstraklasie, zdobył Puchar Polski. Może takich ludzi jak Gasparik powinniśmy szukać, którzy potrafią wydobyć coś nieoczywistego. Bez tego każdy może zostać trenerem reprezentacji.  

 

Dlatego po roku z kadrą trenera Urbana powinna najść refleksja, powinien wyznaczyć kierunek rozwoju kadry. Jeżeli jedynym celem ma być wynik w Lidze Narodów, to jest to bez sensu.

POLSAT SPORT
Przejdź na Polsatsport.pl

PolsatSport.pl w wersji na telefony z systemem Android i iOS!

Najnowsze informacje i wiadomości na bieżąco, gdziekolwiek jesteś.

Przeczytaj koniecznie