Kobiety w roli trenerek w siatkówce. Kto osiągnął największe sukcesy?

Kobiety w roli pierwszych trenerek w siatkówce — fot. PAP/Darek Delmanowicz

Zobacz inne galerie:

Poprzednie

Następne

Kobiety w roli pierwszych trenerek w siatkówce

Kobiety coraz częściej przejmują stery w drużynach siatkarskich. Sukcesy takich postaci jak Lang Ping pokazały, że byłe siatkarki również na polu szkoleniowym potrafią pokazać kompetencje, autorytet i wizję tworzenia drużyny. Trenerskie triumfy legendy chińskiej siatkówki na najważniejszych imprezach stały się symbolem przełamywania barier. Warto przypomnieć historie kobiet-trenerów w siatkówce. Najbardziej znane kobiety w roli głównych trenerek drużyn siatkarskich w Polsce i na świecie na kolejnych zdjęciach⟼

Lang Ping (Chiny) – była znakomita siatkarka, członkini Volleyball Hall of Fame. Po zakończeniu kariery sportowej, została szkoleniowcem. W roli pierwszego trenera prowadziła reprezentacje Chin (1995-98, 2013-21) oraz USA (2005-08), a także kluby z Włoch (Edison Modena, Asystel Novara, Monte Schiavo Banca Marche Jesi), Turcji (Turk Telekom Ankara) i Chin (Guangdong Evergrande). Największe sukcesy to złoto igrzysk olimpijskich (2016 z Chinami), srebrne medale olimpijskie (1996 z Chinami, 2008 z USA), trzy medale mistrzostw świata, a także triumf w Lidze Mistrzyń.

Małgorzata Niemczyk (Polska) – była reprezentantka Polski, mistrzyni Europy z 2003 roku, w lutym 2011 przejęła na kilka miesięcy stery drużyny ekstraklasy siatkarek Budowlani Łódź.

Attilane Kotsis (Węgry) – w latach 1970-76 i 1980-85 była selekcjonerem reprezentacji Węgier siatkarek. Trzykrotnie z rzędu poprowadziła ją w igrzyskach olimpijskich (Monachium 1972, Montreal 1976, Moskwa 1980); w 1976 i 1980 jej podopieczne zajęły czwarte miejsce, tuż za podium były również na mistrzostwach świata 1970. Węgierki pod wodzą Kotsis sięgnęły natomiast po medale mistrzostw Europy - srebrny (1975) i dwa brązowe (1981, 1983).

Agnieszka Rabka (Polska) – w ekstraklasie siatkarek prowadziła drużynę Wisła Warszawa od października 2019 do stycznia 2020. Później pracowała w pierwszoligowej Stali Mielec.

Antonina Zetova (Bułgaria) – była znakomita zawodniczka, w 2025 roku objęła kadrę Bułgarii siatkarek.

Irina Kiriłłowa (ZSRR, Chorwacja) – wybitna rozgrywająca po zakończeniu kariery trenowała zespoły młodzieżowe, była asystentką trenera, a w 2011 roku przez kilka miesięcy pełniła rolę selekcjonera reprezentacji Chorwacji.

Agata Kopczyk (Polska) – była reprezentantka Polski od maja do listopada 2014 roku była trenerem zespołu ekstraklasy siatkarek Pałac Bydgoszcz.

Elżbieta Ostojska (Polska) – legenda klubu BKS Stal Bielsko-Biała, w którym przez lata grała jako zawodniczka, również w roli kapitana. Później pełniła rolę kierownika drużyny, asystenta trenera, a trzykrotnie zostawała pierwszą trener, m.in. w 1993 roku, gdy Stal wywalczyła brązowy medal mistrzostw Polski.

Audrey Cooper (Wielka Brytania) – prowadziła reprezentację Wielkiej Brytanii na turnieju siatkarek igrzysk olimpijskich Londyn 2012.

Krystyna Czajkowska-Rawska (Polska) – znakomita siatkarka reprezentacji Polski, z którą wywalczyła dwa brązowe medale olimpijskie, brąz mistrzostw świata i trzy krążki na mistrzostwach Europy. Po zakończeniu kariery rozpoczęła pracę szkoleniową i stała się jednym z najwybitniejszych trenerów w historii polskiej ekstraklasy siatkarek - z drużyną Płomień Milowice czterokrotnie wywalczyła mistrzostwo Polski (1974, 1975, 1979, 1980).

Kumi Nakada (Japonia) – była rozgrywająca reprezentacji Japonii, brązowa medalistka olimpijska (1984), pełniła rolę chorążego reprezentacji Japonii podczas ceremonii otwarcia igrzysk w Barcelonie. W latach 2016-21 była selekcjonerem reprezentacji Japonii, m.in. podczas IO w Tokio.

Katie Schumacher-Cawley (USA) – pierwsza w historii rozgrywek NCAA kobieta, która wywalczyła mistrzostwo w roli trenera. Z drużyną Penn State sięgnęła po tytuł w 2024 roku.

Krystyna Hajec-Wleciał (Polska) – jako siatkarka reprezentacji Polski wywalczyła trzy medale mistrzostw świata i trzy medale mistrzostw Europy. Po zakończeniu kariery, była pierwszym trenerem drużyny siatkarek AZS-AWF Warszawa - objęła tę funkcję w 1968 roku i pełniła ją w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, zdobywając dwa srebrne (1973 i 1975) i brązowy medal mistrzostw Polski (1974).

Lauren Bertolacci (Australia) – poprowadziła reprezentację Szwajcarii w mistrzostwach Europy siatkarek 2023.

Magdalena Śliwa (Polska) – dwukrotna mistrzyni Europy, po zakończeniu kariery zawodniczej, została w 2015 roku asystentką trenera Tauron MKS Dąbrowa Górnicza - Juana Serramalery, a w lutym 2017 roku przejęła obowiązki pierwszego szkoleniowca klubu grającego w ekstraklasie siatkarek. W późniejszych latach trenowała zespoły z niższych lig - Wisłę Kraków oraz Salos Kraków.

Shilla Omuriwe-Buyungo (Uganda) – była siatkarka, w lipcu 2021 roku została trenerką męskiej kadry Ugandy. To pierwsza kobieta w historii tej dyscypliny, która poprowadziła w oficjalnej imprezie męską reprezentację - zajęła piąte miejsce w mistrzostwach Afryki siatkarzy 2021.

Shannon Winzer (Kanada) – w roli pierwszej trenerki prowadziła reprezentacje kobiet Australii (2016-18) oraz Kanady (2020-25).

Jelena Blagojević (Serbia) – była znakomita siatkarka, która z reprezentacją swego kraju wywalczyła brązowy medal igrzysk w Tokio oraz dwukrotnie mistrzostwo Europy. W lutym 2026 roku została trenerką klubu DevelopRes Rzeszów. Pełniła też rolę asystenta w sztabie reprezentacji Serbii.

W roli pierwszych trenerów klubów i reprezentacji siatkarskich dominują mężczyźni, ale w przeszłości zdarzały się kobiety, które potrafiły z powodzeniem przełamać ten schemat. Choć jeszcze niedawno widok pani w roli pierwszego szkoleniowca drużyny siatkarskiej należał do rzadkości, ostatnio staje się coraz bardziej naturalny. Najsłynniejsze kobiety na ławce trenerskiej w siatkówce w galerii zdjęć.

Zobacz inne galerie:

Nie tylko Jelena Blagojević! Kobiety, które zostały trenerkami w świecie siatkówki